Στις 9 Μαρτίου και ύστερα από 44 μέρες, έληξε η απεργία πείνας σε κλίμα γενικού ενθουσιασμού. Ωστόσο από την επόμενη κιόλας μέρα η κυβέρνηση μέσω του Γ.Ραγκούση (ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟ ΣΚΑΙ, 10/3) έσπευσε να διευκρινίσει ότι οι απεργοί μετανάστες και οι συμπαραστάτες πανηγυρίζουν απλώς για επικοινωνιακούς λόγους "διότι δεν εδόθη καμία νομιμοποίηση ούτε καν άδειες παραμονής όπως αρχικά ζητούσαν παρά μόνο καθεστώς ανοχής". Καθεστώς μάλιστα που θα ανανεώνεται σε ατομική βάση από την αστυνομία και χωρίς εμπλοκή του υπουργείου εσωτερικών.

H νίκη των «300», νίκη για όλους!

Ανακοίνωση Κόκκινου για τη νίκη των μεταναστών-απεργών πείνας

• Γιατί εχθρός του φτωχού δεν είναι ο εξαθλιωμένος αλλά ο πλούσιος

• Γιατί σε μια κοινωνία άδεια από δικαιώματα ο αγώνας είναι καθήκον

• Γιατί στον αγώνα ενάντια στο καθεστώς «έκτακτης ανάγκης» της κυβέρνησης, του Μνημονίου και της τρόικας κανένας αγώνας δεν είναι «άκαιρος»

Ή αλλιώς, πόσο ρατσιστές είναι οι έλληνες

Σε ένα μεγάλο τμήμα της αριστεράς που δεν μένει ασυγκίνητο μπροστά στην εκμετάλλευση των μεταναστών και την άνοδο του ρατσισμού, προκαλεί εντύπωση και αμηχανία η έκταση που έχει πάρει ο ρατσισμός στους έλληνες εργαζόμενους. Συνήθως αποδίδεται στην συστηματικά οργανωμένη εκστρατεία ρατσιστικού μίσους των ΜΜΕ που πιπιλίζει καθημερινά τα μυαλά των ανθρώπων διαμορφώνοντας στάσεις και συμπεριφορές. Τα πράγματα όμως είναι περισσότερο σύνθετα.

Η αριστερά του «δεν παίζουμε με το μεταναστευτικό», εγκαλεί όσους (προφανώς και τους απεργούς πείνας) θεωρούν μείζον ζήτημα το «μεταναστευτικό» μη λαμβάνοντας υπόψη τους τους συσχετισμούς στην κοινωνία και τα υπόλοιπα μέτωπα που έχουν στρατηγικά μεγαλύτερη σημασία (αντιμνημονιακός αγώνας, κίνημα δεν πληρώνω κτλ) και είναι πιο ταξικά, πιο πολιτικά. Το τραγικό είναι πως η αριστερά αυτή κρίνει την αλληλεγγύη στους μετανάστες επειδή περιορίζεται στον ορίζοντα των δικαιωμάτων και δεν αντιλαμβάνεται ευρύτερα τις πολιτικές διαστάσεις του θέματος, όταν αυτή ακριβώς είναι που κατανοεί τους μετανάστες ως θύματα και μόνο.

Η απεργία πείνας (α.π.) που ξεκίνησε στις 25 Γενάρη στη Νομική και τα γνωστά επακόλουθα δείχνουν με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο ότι η χώρα βρίσκεται κάτω από ένα καθεστώς εκτάκτου ανάγκης. Ο σφοδρός τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίστηκε από την πρώτη στιγμή η α.π., μια κατεξοχήν παθητική μορφή αντίστασης, που θέτει σε κίνδυνο μόνο τις ζωές όσων συμμετέχουν σ' αυτή, αγγίζει πλέον τα όρια της ίδιας της αστικής δημοκρατίας και των στοιχειωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων τα οποία αμφισβητούνται ανοιχτά από το κυρίαρχο μπλοκ εξουσίας.

Αναμφίβολα η σημερινή απεργιακή διαδήλωση στο κέντρο της Αθήνας ήταν όχι μόνο μεγάλη αλλά κυρίως μια μαχητική απάντηση στον αντεπαναστατικό νόμο για τις εργασιακές σχέσεις. Όμως δεν ήταν ούτε η μεγαλύτερη εργατική κινητοποίηση της μεταπολίτευσης ούτε καν της 5ης Μάη. Και πάρα τη μαχητικότητα μερικών εκατοντάδων διαδηλωτών στην Πλ.

Χαρές και πανηγύρια στην αριστερά για την εκλογική επιτυχία στις αυτοδιοικητικές εκλογές. Θετικός ο απολογισμός που γίνεται από τα διάφορα επιτελεία (κυρίως των ΚΚΕ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ) για την αύξηση των ψήφων και κυρίως (λόγω και της αυξημένης αποχής) των ποσοστών των συνδυασμών τους.

Η κυβέρνηση και οι καπιταλιστές, βλέποντας ότι οι αντιδράσεις των εργαζομένων μετά την απεργία στις 5 Μάη υποχωρούν, έχουν στην κυριολεξία αφηνιάσει. Δεν είναι τυχαίο ότι τα απανωτά μέτρα ξεπερνάνε κατά πολύ τις απαιτήσεις ακόμα και του μνημονίου. Οι 20000 απεργοί που βρέθηκαν στις 29/6 και οι ακόμα λιγότεροι στις 8 Ιούλη, στις διαδηλώσεις της ΓΣΕΕ, Πρωτoβάθμια και ΠΑΜΕ, σε καμία περίπτωση δεν μπορούν να θεωρηθούν οι ανάλογες αντιδράσεις στο μέγεθος της επίθεσης. Εδώ μιλάμε για μια κοινωνική αντεπανάσταση και αν δεν ήταν και η 5η Μάη θα λέγαμε ότι το κίνημα έχει ηττηθεί κατά κράτος. Ακόμα και τα φερέφωνα του Mega έχει μείνει κάγκελο από την ευκολία που η κυβέρνηση δεν αφήνει τίποτα όρθιο.

Ο Ριζοσπάστης στις 7/3 μας λέει και ακριβώς που είναι κρυμμένα τα λεφτά:
“Ενώ τα κέρδη της πλουτοκρατίας ξεχειλίζουν από τις θυρίδες και θησαυροφυλάκια, η κυβέρνηση ξαφρίζει το λαό. Χτες φόρτωσε με μια μονοκοντυλιά αλλά 4,8 δισ. ευρώ στις πλάτες του λαού. Την ώρα που λεηλατεί και τα τελευταία υπολείμματα του λαϊκού μόχθου αφήνει ανέγγιχτο το συσσωρευμένο πλούτο των κεφαλαιοκρατών.
 Το ενεργητικό των τραπεζών το 2009 καταγράφηκε στα 579 δισ. ευρώ. Χρήματα που θα μπορούσαν να καλύψουν 120 φορές τη χτεσινή αφαίμαξη που υπέστη ο λαός.