[1ο μέρος]   Χρεοκοπία και αριστερά

Παρόλα αυτά η αριστερά το χαβά της. Η κυβέρνηση έχει κηρύξει κατάσταση έκτακτης ανάγκης, βαράει συναγερμούς και η αριστερά μας λεει ότι όλα αυτά είναι παραμύθια, είτε γιατί “υπάρχουν λεφτά”, είτε γιατί “τα κράτη δεν χρεοκοπούν” και τελικά θα αναγκαστούν οι γερμανοί να μας δώσουν φτηνά δάνεια για να χρηματοδοτηθεί το χρέος και τα ελλείμματα για τα επόμενα 50 χρόνια μέχρι να ξεπεραστεί η κρίση. Βεβαίως ακόμα και μετά την ανακοίνωση των μέτρων τίποτα συγκεκριμένο δεν ακούγεται περί βοήθειας.
Μια τέτοια αντιμετώπιση το μόνο που καταφέρνει είναι να κοιμίζει τον κόσμο της αριστεράς. Όλοι τρέχουν πανικόβλητοι εκτός από τα στελέχη της αριστεράς που επιμένουν ότι όλα αυτά είναι πρόσχημα για να συνεχιστεί η “διαχρονική” επίθεση στο βιοτικό επίπεδο των εργαζομένων. Μόνο που αυτή τη φορά η επίθεση είναι σαρωτική και χωρίς κανένα έλεος. Γιατί όντως δεν υπάρχει σάλιο, όπως είπε και ο Λοβέρδος. Τόσα χρόνια λέγαμε ότι λεηλατούν τη δημόσια περιουσία, ότι γίνεται πλιάτσικο, ότι οι ολυμπιακοί θα βουλιάξουν τη χώρα, για την κλοπή των αποθεματικών των ταμείων, για τις μίζες και τώρα που τα φάγανε όλα αντί να ζητάμε τα κεφάλια των κλεφταράδων, οι αναλυτές και οι συνδικαλιστές της αριστεράς περιφέρονται από δω και από κει διαβεβαιώνοντας είτε ότι υπάρχουν λεφτά., είτε ότι το πρόβλημα μπορεί να λυθεί με πίεση στην Ευρωπαϊκή Ένωση προκειμένου τελικά να βοηθήσει τους φτωχούς συγγενείς του νότου.
Αν όμως πιστεύεις ότι δεν είμαστε στα πρόθυρα της χρεοκοπίας ή εν πάση περιπτώσει κάποιος άλλος τελικά θα μας σώσει τότε δεν είναι και ανάγκη να δοθεί κανένας αποφασιστικός αγώνας τώρα. Η αριστερά το μόνο που καταφέρνει είναι να καλλιεργεί το εφησυχασμό και μαζί μ’ αυτό αυταπάτες για την δυνατότητα βιωσιμότητας του ίδιου του συστήματος. Έτσι, και αυτό είναι το βασικότερο δεν θα χρειαστεί να αλλάξουμε τακτική, μπορούμε να συνεχίσουμε απτόητοι να κάνουμε αυτά που κάναμε και πριν 20 χρόνια. Τις καθιερωμένες ρουτινιάρικες απεργίες, πορείες που πρέπει βιαστικά να τελειώσουμε, συνδικαλιστικός αγώνας για τα “κεκτημένα” όπως πέρσι και πρόπερσι. Από κει και πέρα οι προτάσεις θα εξαντλούνται σε οικονομικές αναλύσεις επιπέδου λυκείου: Αν μειωθούν οι μισθοί θα μειωθεί η ζήτηση, αν μειωθεί η ζήτηση θα κλείσουν επιχειρήσεις, αν κλείσουν οι επιχειρήσεις θα μεγαλώσει η ανεργία, αν μεγαλώσει η ανεργία θα μειωθεί κι άλλο η ζήτηση, αν μειωθεί η ζήτηση θα κλείσουν κι άλλες επιχειρήσεις και τελικά θα βουλιάξουμε στην ύφεση. Εκεί τελειώνει η βαθυστόχαστη ανάλυση για να περάσουμε σε ανάλογες βαθυστόχαστες προτάσεις: Για να μην συμβούν λοιπόν όλα αυτά δεν θα πρέπει να μειωθούν οι μισθοί και οι συντάξεις. Για να μην μειωθούν οι μισθοί και οι συντάξεις θα πρέπει να βρεθεί χρήμα. Για να βρεθεί χρήμα το ΚΚΕ και όχι μόνο θα προτείνει να τα πάρουμε από τους πλούσιους χωρίς να μας λεει ακριβώς πώς, ενώ ο Συνασπισμός θα προτείνει πάταξη της φοροδιαφυγής και βοήθεια από την Ε.Ε. με ευρωομόλογα που θα έχουν χαμηλό επιτόκια κάπου δηλαδή ανάμεσα στο γερμανικό και το ελληνικό. Δηλαδή να δανειστεί το δημόσιο με 4,5% αντί για 6,5%. Φοβερή πρόταση, ο αντινεοφιλελευθερισμός τρέχει από τα μπατζάκια. Φυσικά για να γίνει αυτό θα πρέπει να ανατραπεί το σύμφωνο σταθερότητας προκειμένου να επιτραπεί απευθείας χρηματοδότηση των χρεών από την ΕΚΤ. Βέβαια όλα αυτά εξαρτώνται από τη διάθεση της γερμανικής άρχουσας τάξης, αλλά που θα πάει θα πειστεί. Επομένως οι κινητοποιήσεις θα πρέπει να στραφούν σε αυτή την κατεύθυνση. Τι καταλαβαίνει κανείς απ’ όλο αυτά; Να κάνουμε απεργίες για να μας δώσουν χαμηλότοκα δάνεια οι γερμανοί, μπας και κινηθεί η αγορά. Τώρα τι την ενδιαφέρει την αριστερά η διάσωση της, καπιταλιστικής για να μην ξεχνιόμαστε, αγοράς αυτό εγείρει και ιδεολογικά ζητήματα. Αλλά ας το προσπεράσουμε αυτό. Αυτό που δεν αντιλαμβανόμαστε είναι πως θα σωθεί η αγορά με νέα δάνεια, όταν η σημερινή χρεοκοπία προήλθε ακριβώς μέσα από την έκρηξη της φούσκας των δανείων. Οποιοσδήποτε λογικός νους καταλαβαίνει ότι έτσι μπορεί να κερδιθεί απλώα λίγος χρόνος ακόμα. Εξάλλου οι τράπεζες δεν ενοχλούνται από τα χρέη των πελατών τους, ούτε από το πόσο μεγάλα είναι, αρκεί αυτοί να πληρώνουν τους τόκους. Στην Ελλάδα οι τόκοι αυτοί αγγίζουν το 1/3 του προϋπολογισμού. Το κράτος πλέον μαζεύει φόρους για να πληρώνει τις τράπεζες. Αυτό ακριβώς είναι που πρέπει να σταματήσουμε.
Όπως και να το δει κανείς το σχέδιο αυτό μπάζει από όλες τις μεριές. Πρώτον ακόμα και να πάρει το ελληνικό κράτος χαμηλότοκα δάνεια δεν θα καταφέρει να μειώσει το δημόσιο χρέος, απλώς θα καθυστερήσει την εκτίναξή του. Αλλά ακόμα και με 4% πάλι το χρέος θα συνεχίζει να αυξάνεται. Επιπλέον αυτό δεν λύνει το πρόβλημα του ελλείμματος., το οποίο ακόμα και με αυτά τα μέτρα είναι απίθανο αν θα μειωθεί στο 9% του ΑΕΠ. Ακόμα και με ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς το χρέος δεν θα μειωθεί ποτέ. Επομένως όλα αυτά αναβάλλουν για λίγους μήνες το πρόβλημα και απλώς μας καθησυχάζουν αντί να πούμε στα ίσα ότι πρέπει το μαχαίρι να μπει στο κόκαλο.
Την ίδια στιγμή η κυβέρνηση θα επιμένει ότι δεν υπάρχει φράγκο και τότε είναι καλύτερα να μειωθούν οι μισθοί 10% παρά να μην δίνονται καθόλου. Πάνω σ’ αυτή τη βάση μπορεί να πείσει ένα τμήμα της κοινωνίας να δεχτεί την άγρια λιτότητα βλέποντας ότι δεν υπάρχει καμία άλλη επιλογή. Η αριστερά από την άλλη αντί να κηρύξει ανοιχτά τον πόλεμο στην κυβέρνηση προσπαθεί να πείσει ότι κάπου τελικά υπάρχουν λεφτά, κι αυτοί που τα έχουν ας τα δώσουν για να συνεχίσουμε όλοι αυτό που κάναμε μέχρι σήμερα. Μέχρι στιγμής όμως οι απεργίες στις 10 και 24 Φλεβάρη δείχνουν ότι η κυβέρνηση δεν έχει χάσει το παιχνίδι των εντυπώσεων. Η συμμετοχή στις κινητοποιήσεις είναι δυσανάλογα μικρότερη σε σχέση με τα μέτρα που παίρνονται. Αυτό δεν σημαίνει ότι ο κόσμος συναινεί με τα μέτρα. Αλλά για να μπει στον αγώνα θα πρέπει να έχει μια ξεκάθαρη προοπτική. “Να πληρώσουν οι έχοντες και κατέχοντες” είναι τόσο αφηρημένο όσο το “οι άνθρωποι πάνω από τα κέρδη”. Οι πάντες γνωρίζουν ότι 200 και πλέον δις € έχουν κάνει φτερά και βρίσκονται σε τράπεζες στην Ελβετία, την Κύπρο και ποιος ξέρει που αλλού. Οι τράπεζες, οι εφοπλιστές και γενικώς οι “έχοντες και κατέχοντες” τα έχουν πάει εκεί που κανένα δημόσιο δεν μπορεί να τους βάλει χέρι. Εκτός κι αν μας βοηθήσει ο σύντροφος Χριστόφιας. Πρώτα λήστεψαν τη δημόσια περιουσία και στη συνέχεια εξαφανίστηκαν. Το μόνο που έχουν αφήσει πίσω είναι τα χρέη τους. Αυτό είναι το τίμημα από το φαγοπότι των τελευταίων 15 ετών. Όμως ακόμα κι αυτά τα κέρδη δεν είναι καθόλου εξασφαλισμένα. Πολλά από τα δις που μάζεψαν όχι μόνο οι ξένες αλλά και οι ελληνικές τράπεζες είναι τοποθετημένα σε ομόλογα και τραπεζικά προϊόντα που σήμερα κινδυνεύουν να τιναχτούν στον αέρα αν σταματήσουν οι αποπληρωμές των δανείων. Έχουν λοιπόν κι αυτοί κάτι να φοβούνται.
Λοιπόν η αριστερά δεν έχει κανένα λόγο να αμφισβητεί ότι τα ταμεία έχουν αδειάσει. Η μόνη λύση τώρα είναι να μπει το μαχαίρι στο κόκαλο. Όχι στο κόκαλο των εργαζομένων και των συνταξιούχων. Αυτό η κυβέρνηση μαζί ή χωρίς τις Βρυξέλες να το ξεχάσει. Μα δεν υπάρχουν λεφτά θα ξαναπούν για ακόμα μια φορά. Αν δεν κάνουμε κάτι βουλιάζουμε. Πράγματι αν δεν γίνει κάτι βουλιάζουμε. Δεν έχουμε κανένα λόγο να το αρνηθούμε. Είμαστε σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Συμφωνούμε απόλυτα στην περιγραφή του προβλήματος ακόμα και στο δραματικό της ύφος. Μόνο που διαφωνούμε κάθετα στη λύση του προβλήματος.
Πρώτα απ’ όλα δεν είναι λύση τα νέα δάνεια με οποιοδήποτε επιτόκιο. Όπως είναι ήδη γνωστό τα 2/3 περίπου των ομολόγων βρίσκονται στα χέρια γερμανικών, γαλλικών, αμερικανικών και αγνώστης εθνικότητας τραπεζών. Έτσι μας λένε. Το υπόλοιπο το έχουν ελληνικές τράπεζες που εξίσου αποκομίζουν τα ίδια τοκογλυφικά επιτόκια. Το πλιάτσικο της δημόσιας περιουσίας συνεχίζεται ακόμα και τώρα όταν είναι επίσης γνωστό ότι οι ελληνικές τράπεζες δανείζονται από την ΕΚΤ με 1% με εγγύηση τα ελληνικά κρατικά ομόλογα και την ίδια ώρα δανείζουν τους εγγυητές τους δηλαδή το ελληνικό δημόσιο με 6,5 %. Αν αυτό δεν λέγεται ανοιχτή ληστεία του δημοσίου πλούτου πως αλλιώς λέγεται κύριοι αναλυτές; Η κυβέρνηση συνεχίζει παρόλα αυτά να μας δουλεύει μέσα στα μούτρα μας ότι δήθεν ψάχνει για φτηνό χρήμα, ενώ στην πραγματικότητα συνεχίζει με το πλέον απίστευτο θράσος να δανείζεται κάθε μέρα 150 εκατομμύρια € και να μας χρεώνει με νέα τοκοχρεολύσια. Φέτος θα δανειστούν 55δις αν όλα καλά, πληρώνοντας 3,5 δις σε τόκους, δύο φορές περισσότερα από όσο θα αποδώσουν οι περικοπές στους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων και μάλιστα αυτή την εξωφρενική ληστεία την παρουσιάζουν σαν να πρέπει και να τους χρωστάμε χάρη. Επανερχόμαστε λοιπόν από κει που αρχίσαμε. Το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι πως θα σωθούν οι αποδόσεις των τραπεζών. Μικρή σημασία έχει αν οι τράπεζες είναι ελληνικές ή ξένες. Αν τα κλοπιμαία καταλήγουν σε χέρια ελληνικά ή γερμανικά. Έτσι κι αλλιώς οι πατριώτες καπιταλιστές που τόσο αγαπάνε την πατρίδα τα έχουν πάει όλα στην Ελβετία και την Κύπρο. Αυτοί έχουν ήδη εγκαταλείψει τον τιτανικό. Παρόλα αυτά έχουν αφήσει πάνω στη γέφυρα τους πολιτικούς τους υπάλληλους μα σαφείς εντολές. Το βαπόρι να παραμείνει στην ιδιοκτησία της άρχουσας τάξης. Τα χρέη που έχει το βαπόρι θα τα πληρώσουν οι επιβάτες της τρίτης θέσης. Ξεζουμίστε τους, βάλτε τους να δουλεύουν μέχρι να πληρωθούν τα χρέη. Όσο χρειαστεί. Με μισθούς και συντάξεις πείνας. Μόνο έτσι θα ξεπεραστεί η κρίση, μόνο έτσι θα επιβιώσει ο ελληνικός καπιταλισμός. Αυτός είναι πραγματικά πόλεμος. Πόλεμος ενάντια στην εργατική τάξη.

Πρόγραμμα έκτακτης ανάγκης

Η αριστερά και τα συνδικάτα θα πρέπει να αλλάξουν άρδην τακτική. Μια τακτική που επιμένει να παζαρεύει με μια κυβέρνηση που δηλώνει στα ίσα ότι τα ταμεία δεν έχει σάλιο δεν έχει κανένα νόημα. Στο βαθμό που όλοι πλέον έχουν συνειδητοποιήσει ότι η χρεοκοπία είναι προ των πυλών, κανείς δεν θα συσπειρωνόταν σε ένα πρόγραμμα που ζητάει αυξήσεις μισθών χωρίς να λεει συγκεκριμένα που θα βρεθούν τα λεφτά. Με τα δημόσια ταμεία άδεια, με τις τράπεζες χωρίς ρευστό, με την ανεργία να σπάει όλα τα ρεκόρ και με μια αστική τάξη που όχι μόνο δεν σκέφτεται να κάνει επενδύσεις, αλλά πως να την κάνει από τη χώρα. Προτάσεις του στυλ να πείσουμε τη Γερμανία και τη Γαλλία να βοηθήσουν δεν διαφέρουν σε τίποτα από αυτό που κάνει ο Γ. Παπανδρέου, ο οποίος αυτό ακριβώς παζαρεύει. Μόνο θλίψη προκαλεί η εικόνα μιας αριστεράς να μιλάει για ένα μέτωπο των χωρών του νότου (μαζί και ο Μπερλουσκόνι;) που θα παλέψουν για να πείσουν το “Ευρωπαϊκό Συμβούλιο να λάβει συγκεκριμένα μέτρα στήριξης των αδυνάτων χωρών και να βάλει ένα τέλος στα κερδοσκοπικά παιχνίδια των τραπεζών”. Την ώρα που το νεοφιλελεύθερο μοντέλο καταρρέει η αριστερά αντί να ενδιαφέρεται για το πώς θα τονωθεί η ζήτηση θα έπρεπε να ασχολείται με το πώς θα κινητοποιήσει το προλεταριάτο εναντίον όλων αυτών που μας οδήγησαν στη χρεοκοπία, που όλα αυτά τα χρόνια πούλαγαν παραμύθι για να πλουτίζουν και τώρα που τα κεφάλαιά τους δεν βρίσκουν διέξοδο, τώρα που η φούσκα τους είναι έτοιμη να σκάσει, μας ζητάνε να αυτοκτονήσουμε ομαδικώς μήπως και σωθούνε. Είναι καθαρή αυταπάτη αν δεν είναι απάτη να ζητάει κανείς από τις κυβερνήσεις να αντισταθούν στα κερδοσκοπικά παιχνίδια των τραπεζών. Μα είμαστε σοβαροί τώρα; Οι κυβερνήσεις αυτές είναι φερέφωνα των τραπεζών, τα στελέχη τους το πρωί δουλεύουν για την κυβέρνηση και το απόγευμα για τις τράπεζες.
Η αριστερά και το εργατικό κίνημα πρέπει να ξεδιπλώσει ένα ρεαλιστικό πρόγραμμα έκτακτης ανάγκης τώρα. Το σύνθημα να μην πληρώσουν οι εργάτες την κρίση πρέπει να συνοδεύεται από το αίτημα να για στάση πληρωμών. Αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να πληρώσουν την κρίση αυτοί που τη δημιούργησαν. Οι ανώνυμες αγορές αμέσως θα εμφανιστούν με όνομα και επίθετο. Να δούμε επιτέλους ποιοι είναι; Και πρώτα απ’ όλα οι έλληνες τραπεζίτες, οι Λάτσηδες, οι Βγενόπουλοι, οι Κωστόπουλοι, οι Προβόπουλοι. Όλοι αυτοί που θα νιώσουν το έδαφος να τρίζει κάτω από τα πόδια τους. Η απειλή της χρεοκοπίας θα γίνει αμέσως δικό τους πρόβλημα. Εξάλλου δεν έχουν ασφαλίσει τα ομόλογα; Έτσι δεν μας λένε; Αυτό δεν είναι τα CDS; Ας πάνε να τα πάρουνε εκεί που τα ασφαλίσανε. Οι ίδιοι λένε ότι σε ασφάλιστρα έχουν επενδυθεί 50 τρις $ παγκοσμίως. Ε να λοιπόν, πηγαίνετε εκεί να πληρωθείτε. Τι φοβάστε μήπως τιναχτεί η φούσκα στον αέρα; Μήπως αποδειχτεί ότι έχετε πουλήσει τα ασφάλιστρα που κάνατε για το ομόλογα στον εαυτό σας. Ναι αλλά αυτό είναι δικό σας πρόβλημα. Να βρείτε όλους αυτούς τους γιάπηδες να ξεδιαλύνουν το κουβάρι και μόλις βρείτε την άκρη πάρτε τα από κει. Αυτό πρέπει να είναι το σύνθημα από δω και πέρα. Οι τοκογλύφοι, οι απατεώνες και οι κλέφτες να πληρωθούν με το νόμισμα που τους αξίζει. Στάση πληρωμών εδώ και τώρα. Θα το κάνει αυτό ο Γ. Παπανδρέου; Μάλλον όχι. Ναι αλλά άμα γίνει αυτό θα σταματήσουν να μας δανείζουν. Και τότε τι θα κάνουμε; Έχουμε φτάσει πλέον να θεωρούμε το παράλογο λογικό και το λογικό εξωφρενικό. Θεωρείται πλέον φυσιολογικό στην οικονομία να ζεις με δανεικά, να συνεχίσεις να δανείζεσαι ενώ χρωστάς κατά μέσο όρο 60000 ευρώ ανά άτομο, γιατί αλλιώς δεν θα έχεις να φας. Αν αυτό είναι γραμμένο σε κανένα βιβλίο οποιασδήποτε οικονομικής θεωρίας να μας το πούνε να πάμε να το διαβάσουμε και εμείς. Αυτή τη θεωρία μόνο κομπογιαννίτες και απατεώνες μπορεί να την λένε.
Ωστόσο η αριστερά δεν μπορεί να περιορίζεται μόνο στα λεφτά που φάγανε οι τράπεζες και οι βιομήχανοι. Είναι αλήθεια ότι γύρω από αυτούς ένα πλήθος ανθρώπων έχει συμμετάσχει στο μεγάλο φαγοπότι. Μεγαλογιατροί που για να τους μιλήσεις πρέπει να δώσεις φακελάκι, δικαστικοί που αμείβονται με 5 και με 10 χιλιάδες το μήνα , διευθυντές και μεγαλοστελέχη πρώην ΔΕΚΟ με μισθούς 200 χιλιάδων το χρόνων, και δίπλα σε αυτούς εκατοντάδες υπάλληλοι που με ψευτουπερωρίες, Σάββατα Κυριακές, γιορτές κ.ο.κ. φτάνουν τις 100 χιλιάδες το χρόνο. Όλα αυτά για όσους έχουν τις άκρες με τη διοίκηση και τους μηχανισμούς της εξουσίας. Ένα ολόκληρο σύστημα πελατειακών σχέσεων και αφαίμαξης της δημόσιας περιουσίας έχει στηθεί εδώ και τριάντα χρόνια. Από κει και πέρα εξυπηρετήσεις, μίζες, γρηγορόσημα, επιδοτήσεις κάθε είδους. Λαμόγια που επί χρόνια τρωνε με χρυσά κουτάλια. Όλα αυτοί οι λούμπεν η αυλή των κυβερνητικών κομμάτων, άλλος με λιγότερα άλλος με περισσότερα στήριξε την εξουσία, συνέβαλε με τον τρόπο της στο να περάσουν αντεργατικά νομοσχέδια, να ιδιωτικοποιηθούν οι ΔΕΚΟ χωρίς να ανοίξει ρουθούνι, παίρνοντας μια πρόωρη σύνταξη αφού βεβαίως εξαφανίσουν τα ίχνη από κάθε είδους λαμογιές. Είναι αυτοί που τα προηγούμενα χρόνια έγινα οι λαγοί του νεοπλουτισμού, που έτρεξαν να πάρουν δάνεια για να συνεχίσουν την καλοπέραση. Αυτοί που έριξαν τα εφάπαξ και χρήμα που βρέθηκε στα χέρια τους στη φούσκα του χρηματιστηρίου, συμβάλλοντας στο παραμύθι του νεοπλουτισμού. Και φυσικά παραδίπλα τα σώματα ασφαλείας και οι στρατιωτικοί που συνεχίζουν να βγαίνουν στη σύνταξη στην προχωρημένη ηλικία των 43 χρόνων αφού συμπληρώσουν 25 χρόνια υπηρεσία, με χάρισμα αλλά 5 πλασματικά και αφού έχουν απαλλαχτεί από τη στρατιωτική θητεία. Γι’ αυτούς άραγε η Ευρωπαϊκή Ένωση γιατί δεν ζητάει να εξισωθούν τα όρια ηλικίας με τους υπόλοιπους κοινούς θνητούς που θα βγαίνουν στη σύνταξη στα 67; Γιατί η αριστερά δεν μιλάει για όλο αυτή την κρατικοδίαιτη αυλή της εξουσίας; Αυτοί είναι που έχουν βουλιάξει τα ταμεία. Με τις αριστοκρατικές τους αμοιβές την ώρα που η εργατική τάξη και η πλειοψηφία των δημοσιών υπαλλήλων κυρίως καθηγητές, δάσκαλοι, τίμιοι γιατροί και νοσηλευτές σε νοσοκομεία, εργαζόμενοι στην τοπική αυτοδιοίκηση, αλλά και σε άλλες υπηρεσίες δουλεύουν σκληρά για 1000 και 1500 ευρώ. Η αριστερά δεν έχει κανένα λόγο να υπερασπίζεται την αυλή της εξουσίας. Μόνο έτσι θα συσπειρωθούν οι πραγματικοί προλετάριοι. Αυτοί που αμείβονται με 700, 1000, ακόμα και 2000 ευρώ. Λιτότητα στην αυλή και πάνω απ’ όλα στους βουλευτές που οι αμοιβές τους ξεπερνάνε κάθε φαντασία. Τολμάνε και μιλάνε για σπατάλες μετά από το σκάνδαλο της Ζήμενς, μετά τα πεταμένα 20 δις στους Ολυμπιακούς. Ας μας πούνε ποιοι φάγανε τα λεφτά και ποιοι πήρανε τις μίζες. Μιλάνε για σπατάλες στην υγεία, όταν δεκάδες δις εδώ και χρόνια φαγώθηκαν από τις φαρμακευτικές εταιρίες πλασάροντας τα πιο ακριβά φάρμακα με τη συνεργασία γιατρών και φαρμακευτικών εταιρειών. Και τώρα μας λένε ότι δεν έχουν να πληρώσουν τις συντάξεις των ανθρώπων που πλήρωναν χρόνια τις εισφορές τους. Αυτοί λοιπόν που όλα αυτά τα χρόνια ήξεραν χαρτί και καλαμάρι τι συμβαίνει τώρα ισχυρίζονται ότι πρέπει να σταματήσει η σπατάλη.
Καμία ανοχή πλέον σε όλους αυτούς. Η αριστερά ας μιλήσει στα ίσα και αμέσως θα βρει την υποστήριξη που χρειάζεται. Γιατί ελλειμματικοί προϋπολογισμοί; Όχι, ας κοπούν από τις μίζες, τις εξωφρενικές αμοιβές των στελεχών, των εργολάβων. Να σταματήσει τώρα το σκάνδαλο των πρόωρων συντάξεων στην αστυνομία και το στρατό. Τέλος στον επαγγελματικό στρατό, τέρμα στις φρεγάτες, τα Λέοπαρντ και τα F16. Τέρμα στις εξωφρενικές αμοιβές δικαστικών, βουλευτών, στελεχών της δημόσιας διοίκησης. Καμία αμοιβή πάνω από 3000 ευρώ το μήνα. Να απαγορευτούν όλες οι υπερωρίες. Να δοθεί δουλειά στους ανέργους. Αυτές είναι οι περιττές σπατάλες για τις οποίες δεν ακούγεται κιχ. Οι σπατάλες του βαθέως κράτους, των πραιτοριανών της εξουσίας, αυτών που τρωνε χωρίς να παράγουν τίποτα. Δισεκατομμύρια ευρώ τσάμπα και βερεσέ. Ας μιλήσει η αριστερά αυτή τη γλώσσα και αμέσως θα καταλάβουν αυτοί που πρέπει.
Αυτό που χρειάζεται τώρα είναι ένα τέτοιο πρόγραμμα έκτακτης ανάγκης. Που όχι μόνο θα αποκαλύπτει τους απατεώνες αλλά θα τους βάλει μια και καλή στη θέση τους. Το μπλοκ εξουσίας πρέπει να αποκαλυφθεί και να σαρωθεί. Το πανηγύρι πρέπει να λάβει τέλος.  Οι αλλαγές πράγματι θα είναι επώδυνες και βίαιες. Ταυτόχρονα θα πρέπει να είναι και δίκαιες. Να πληρώσουν αυτοί. Ακόμα και αν έφυγαν τα κεφάλαιά τους, παραμένουν ακόμα εδώ, τα σπίτια τους, οι βίλες τους, τα οικόπεδά τους, οι πισίνες τους, τα εξοχικά τους. Παραμένουν επίσης οι οπαδοί τους, οι οποίοι περιμένουν να περάσει η μπόρα για να συνεχίσουν το φαγοπότι. Σε βάρος της μεγάλης πλειοψηφίας της εργατικής τάξης, των μεταναστών, των ανέργων, των μικροεπαγγελματιών που παλεύουν για ένα κομμάτι ψωμί. Των αγροτών που δεν πλούτισαν από τις επιδοτήσεις. Αυτό δεν μπορεί πλέον να γίνεται ανεκτό. Μπορεί ο Παπανδρέου και η κυβέρνησή του να συγκρουστεί με αυτό το σύστημα; Όχι βέβαια, με τι να συγκρουστεί με τον εαυτό της;. Γι’ αυτό και ο αγώνας θα πρέπει να κατευθυνθεί εναντίον της κυβέρνησης. Όσο παραμένουν στη γέφυρα δεν υπάρχει καμία ελπίδα.
Η αριστερά, οι εργαζόμενοι αυτοί που πραγματικά παράγουν πλούτο σε αυτή τη χώρα θα πρέπει να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους. Οι λωποδύτες πρέπει να απομακρυνθούν άμεσα από κάθε υπεύθυνο πόστο. Το επικίνδυνο δεν είναι να σταματήσει ο δανεισμός, ούτε να φύγει η χώρα από το ευρώ. Έτσι κι αλλιώς αυτά τα δάνεια δεν βοηθάνε σε τίποτα παρά μόνο για να συνεχίσουν να τρωνε οι τράπεζες και οι απατεώνες. Το ευρώ επίσης δεν αξίζει τίποτα. Η ευρωζώνη επίσης. Το ίδιο άχρηστο θα είναι ένα μέτωπο με τον Μπερλουσκόνι και με τον Θαπατέρο. Ένα μέτωπο έχει αξία αυτή την ώρα. Αυτό της ευρωπαϊκής εργατικής τάξης ενάντια στους καπιταλιστές και τις κυβερνήσεις τους. Αυτό το μέτωπο όμως απαιτεί κίνηση και εναλλακτικό σχέδιο. Η αριστερά χρειάζεται επειγόντως να κάνει μια απότομη στροφή. Και αν πραγματικά μιλάμε για ρήξη και ανατροπή ας αναλάβουμε τις ευθύνες μας. Δεν αρκεί να συμπεριφερόμαστε σαν κίνημα διαμαρτυρίας. Αν δεν θέλουμε να λεηλατείται η δημόσια περιουσία πρέπει να απαλλαγούμε από τους καπιταλιστές. Για να απαλλαγούμε από τους καπιταλιστές θα πρέπει να τσακίσουμε το κράτος και τους μηχανισμούς που υπερασπίζονται αυτό το σύστημα, αυτές τις παραγωγικές σχέσεις, και πάνω από όλα την ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής. Σε τελευταία ανάλυση ο καπιταλισμός δεν μπορεί να λειτουργήσει αλλιώς.

Κ.Μαραγκός