Σε δελτίου τύπου (16.15) της real democracy κατά τη διάρκεια της απεργιακής διαδήλωσης στο Σύνταγμα διαβάζουμε, ξανά για την "μεγαλύτερη διαδήλωση της μεταπολίτευσης". Προφανώς αυτοί που περίμεναν το 1.000.000 ειρηνικούς "αγανακτισμένους" να περικυκλώνουν "ειρηνικά" το κοινοβούλιο, αντί να εξηγήσουν που πήγαν οι "αγανακτισμένοι" τους την πιο κρίσιμη μέρα, προτιμούν να συνεχίσουν τα παραμυθάκια τους, παρά να απαντήσουν στο συγκεκριμένο ερώτημα.

Το κίνημα των αγανακτισμένων συγκεντρώνει ένα κοινωνικά ετερόκλητο μωσαϊκό ανθρώπων. Σ’ αυτό θα βρεις το δημόσιο υπάλληλο που η εμπειρία της έως τώρα πάλης ενάντια στο μνημόνιο και για την υπεράσπιση των κεκτημένων του τον έχει πείσει ότι τα συνδικαλιστικά εργαλεία είναι ανεπαρκή. Δίπλα σ΄ αυτόν μπορεί να συναντήσεις έναν ιδιωτικό υπάλληλο που ενδεχομένως πιστεύει πως η βασική αιτία της ελληνικής χρεωκοπίας είναι οι αθρόοι διορισμοί τόσων «κηφήνων» στο δημόσιο από το «πελατειακό, κομματικό κράτος». Θα βρεις επίσης το μικροαστό που η επαγγελματική του επιβίωση είναι πλέον ένα χαμένο στοίχημα. Θα βρεις τον άνεργο, το φοιτητή, τη νοικοκυρά.

Προκήρυξη του Κόκκινου για το κίνημα των αγανακτισμένων, την πραγματική δημοκρατία και το "ακομμάτιστο"

Κωνσταντίνος Γλύξμπουργκ (πρώην βασιλεύς των Ελλήνων):
“Χαιρετίζει τον ακομμάτιστο και ειρηνικό χαρακτήρα του κινήματος των αγανακτισμένων”

Zαν Πολ Μαρά (ηγετική μορφή της Γαλλικής επανάστασης):

Το κακό παράγινε με τη δικτατορία που έχει επιβάλει η συνέλευση στην πλατεία Συντάγματος.
Μια δικτατορία τελείως επιλεκτική, που αφορά την αριστερά και τις συλλογικότητές της. Μια δικτατορία που επιτρέπει να ανεμίζουν σημαίες με τη φωτογραφία του Κολοκοτρώνη, αλλά όχι του Λένιν, του Τρότσκυ, του Τσε, ή του Άρη. Που επιτρέπει τις κίτρινες σημαίες του βυζαντίου με τον δικέφαλο και τους σταυρούς της ορθοδοξίας, αλλά όχι τις κόκκινες ή τις μαυροκόκκινες, με τα σφυριά τους και τα δρεπάνια τους. Αυτή η επιλεκτική δικτατορία ξεπέρασε τα όρια χθες με τον τραμπουκισμό στους συντρόφους του ΚΚΕ (μ-λ).

Με αφορμή ένα προηγούμενο άρθρο που δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα της Κόκκινης Ορχήστρας (εδώ) πολλοί μας ρωτάνε: Τελικά, να συμμετέχουμε στο κίνημα των "αγανακτισμένων" ή να το καταγγείλουμε; Να χαιρόμαστε ή να στεναχωριόμαστε που βγήκε ο κόσμος στους δρόμους; Αυτό δεν θέλαμε τόσο καιρό, γιατί εσείς είσαστε τόσο σκεπτικιστές μπροστά σ' αυτό το πρωτοφανές κίνημα;

Ανακοίνωση του Κόκκινου

«…Μόνο αφού βουτήχτηκε στο αίμα των εξεγερμένων του Ιούνη η τρίχρωμη σημαία έγινε η σημαία της ευρωπαϊκής επανάστασης, η κόκκινη σημαία.» (Μαρξ, Ταξικοί Αγώνες στη Γαλλία από το 1848 ως το 1850)

Το «κίνημα» των αγανακτισμένων, διανύει την τέταρτη του μέρα και για ένα τμήμα της αριστεράς (και της εξωκοινοβουλευτικής εκδοχής της) και της αναρχίας στην πλατεία Συντάγματος λαμβάνει χώρα μια πολιτική αφύπνιση των μαζών που εν δυνάμει μπορεί να εξελιχθεί σε γνήσιο αμεσοδημοκρατικό, αυτό-οργανωμένο, και τέλος πάντων με όποιο θετικό επιθετικό προσδιορισμό θέλει καθένας, κίνημα.

Η χθεσινή δολοφονική επίθεση των μπάτσων, ήρθε να υπενθυμίσει και στον πιο αδαή παρατηρητή, πως το κράτος έκτακτης ανάγκης είναι ήδη εδώ. Οι θρασύδειλοι δολοφόνοι επιτέθηκαν με ανάποδα γκλομπ και πυροσβεστήρες με αποτέλεσμα δεκάδες τραυματίες, ένας εκ των οποίων δίνει μάχη για τη ζωή του.

Το βρωμερό σκηνικό ρατσιστικού μίσους που έστησαν από το απόγευμα της Τρίτης στην περιοχή της Βικτόριας τα φασιστόμουτρα με αφορμή το φόνο ενός 44χρονου από ληστές (που επιχείρησαν να του κλέψουν μια βιντεοκάμερα τα ξημερώματα της Τρίτης), κατέληξε σ' αυτό που ήταν ζήτημα ωρών να συμβεί. Σήμερα τα ξημερώματα στις 2π.μ.